Elke dag verwonder ik mij over de wereld om me heen. Dat heb ik altijd al gedaan vanaf toen ik kind was. Soms verwoord ik dat in een blog, zoals hier. 

Zoeken
  • Caroline Reineke

‘Micro-verslavingen, dat zijn het!’ riep een man die ik coach het uit. We hadden het over zijn zogenaamde afleidingen, die hem van ‘het pad’ haalde. Het ging hier niet om de voor de hand liggende verslavingen zoals drugs, alcohol, TV en porno. Deze man sprak over zijn subtielere verslavingen: dingen uitstellen (‘even geen zin en morgen ook niet, zoals administratie’), levens-afleidingen (‘ik reisde de wereld rond om mezelf niet thuis tegen te komen’) verleidingen (‘ja-zeggen tegen alle uitjes en constant met mensen afspreken’) Hij werd er even stil van, want de eerlijkheid die hij nu met zichzelf tentoon spreidde, legde ook de consequenties van zijn keuzes bloot.

‘In deze tijd met alle maatregelen kan ik letterlijk geen kant op. Ik word gedwongen om stil te staan bij mijn keuzes en de consequenties hiervan.’ Met een grote glimlach voegde ik eraan toe: ‘Wie had dat gedacht, dat dit nodig was; de hele samenleving moest stoppen om jou tot dit inzicht te doen komen: thuiskomen bij jezelf - letterlijk en figuurlijk. We moesten heel hard lachen. Soms leggen macro-omstandigheden om ons heen micro-zaken in onszelf bloot. Deze man was bereid er naar te kijken in alle eerlijkheid. #microverslavingen #welkehebjij? #eerlijkwordenmetjezelf


  • Caroline Reineke

Deze week begeleidde ik een team van HR-adviseurs. Ze hadden een middag geblokt om pas op de plaats te maken: stil te staan bij elkaar, hun samenwerking en de gezamenlijke focus en de behoeftes voor de komende periode. Ook al was het online, de tijd deed wat met hen - ze hadden 3,5 uur met en voor elkaar. Even geen werk-inhoud, functioneel en effectief vergaderen, elkaar informeren en weer doorgaan naar het volgende..... er was ruimte. Soms is het belangrijk tijd te maken om ruimte te ervaren. Ik noem dat ‘ruimtelijke-tijd’ versus ‘tijd-tijd’. Daar kan iets ontstaan. Het informele, ‘bij-het-koffieautomaat’ praatje, kon plaatsvinden. Even een grap, een zucht, een onthulling, een doorvraag en een betekenisvolle stilte. Het mocht en kon er allemaal zijn. Ze waren even echt samen. Wat ik waarnam, was de kwaliteit van een ieder én van het team als geheel dat zich liet zien. Een collega die aan het begin van lockdown was aangetreden, had nog niemand ‘live’ gezien. Hij ervoer nu het samenzijn, meer dan een glimps van het geheel. Een beetje zoals je opeens naar de sterren kijkt en de Grote Beer, het Steelpannetje ziet. Geen losse sterren op zichzelf, maar een constellatie van sterren. Daar is ruimte voor nodig en dat hebben ze zichzelf gegund. #pasopdeplaats #hoeveelruimteiserinjouwteam?



  • Caroline Reineke

‘Ik weet eigenlijk niet waar het door komt, deze Big Bang.’ antwoordde de vrouw. Ik had haar gevraagd te kijken naar haar coachingsdoelen van een paar maanden geleden en waar ze nu staat. Ik had haar veel patronen zien doorbreken en een moment van waardering was op zijn plaats. ‘Het is bijna niet te traceren, maar het voelt als een Big Bang: meer rust, minder reddergedrag; meer duidelijkheid in mijn communicatie en beduidend minder omslachtig taalgebruik en vluchtgedrag.’ Al pratende kwamen we op een reeks ogenschijnlijk kleine keuzes, geslaagde gedragsexperimenten en realisaties rondom de onderliggende oorzaak van bepaald gedrag. ‘De weg van de geleidelijkheid en kleine consistente stapjes zorgden voor deze Big Bang!’ We moesten lachen. ‘Je hebt je Innerlijke Tipping Point bereikt. Dat gaat over een kritische massa, een kookpunt bereiken.’ Bij het naslaan van de achterliggende gedachte achter The Tipping Point lees ik ‘het punt waar dagelijkse dingen een epidemische proportie bereiken’. Mmmm.... dat klinkt als levensstijl en de dagelijkse keuzes die we maken. Verder lezend zijn dit de drie karakteristieken van epidemieën. ‘Little causes can have a big effect, contagiousness, dramatic change tips the scale and it happens all at once.’ #inwelketippingpointzitjij?