Caroline Reineke

team & persoonlijke coaching 

training & facilitatie


T 06 - 51 33 02 43

info@carolinereineke.nl

  • Linkedin

Heb je interesse in een vrijblijvend
gesprek, bel of mail me

Elke dag verwonder ik mij over de wereld om me heen. Dat heb ik altijd al gedaan vanaf toen ik kind was. Soms verwoord ik dat in een blog, zoals hier. 

Zoeken

Danny de Vries, anthropologist of the University of Amsterdam, describes the current corona situation as a predictable surprise. We knew it could or even would come but did not apply the known-possibility to our own lives. The current situation with the virus and its confinement to our homes makes us reflect upon the vulnerability of our body and the structures of our systems around us. Danny uses the metaphor that when when we are sick, we realize how it was to be healthy. Interesting enough we loose that feeling as soon as we are better. We are relieved and move on with our own lives with our old habits and live life as if this sickness was an aberration, nothing to do with us and the daily choices we make. What if the whole society we live in is sick? That changes our collective awareness. We are all part of it. We can’t avoid it. But still we think it does not apply to us and our own individual life until it marches straight into our life like a soldier entering our house it has confiscated. As we are all sitting at home now stripped from all kinds of distractions and comforts and many of our habits and routines are disrupted, it is worth taking a moment of reflection to ask ourselves: what personal predictable surprises am I facing now and have to deal with this physically on the m2, mentally, emotionally? And perhaps even deeper purposefully: how have I been living my life? And what lifestyle choices have led to this? It is worth to reconsider our lives and lifestyle choices now and make different choices today. Yes, we will all die one day. That is for sure a predictable surprise. But the quality we live this life is a choice we can make every day.



  • Caroline Reineke

Gister had ik contact met mijn oud-collega’s, die allemaal met mij zelfstandig zijn geworden na ons plotselinge en collectieve ontslag in 2013. Er was toen ook een crisis. Ieder van hen zit nu met lege agenda’s. Toen zaten we in een gelijksoortige situatie, alleen anders - het werk ging 100% door, maar wij als medewerker waren stopgezet. Nu zijn wij als zzp’er stopgezet qua werk - per direct - tot onbepaalde tijd. Sommigen proberen nog wat met online trainingen of sessies voor teams en individuen en verdiepen zich net als vele anderen in Zoom en Teams in de hoop dat dit zal aanslaan bij de klant. Bottomline is: we zitten in een werk lockdown. De mate hiervan hangt af hoe je zelf nog bezig bent met afronden, uitproberen van alternatieven en/of de belangrijke maar niet urgente dingen aan het doen bent waar je nooit aan toe kwam. Of je bent een ondernemer die niet als wij het ‘product’ zijn maar een heuse winkel of afhaaltoko hebben, zoals mijn Indo om de hoek. Daar is de vraag: hoe lang kan ik deze werk lockdown uitstellen terwijl er nauwelijks meer iemand komt? Waar sta jij op deze Werk Lockdown Schaal.


Graag deel ik met jullie de drie leefregels die ik destijds als kompas heb gebruikt die ook in deze periode van toepassing zijn.

1. Heb vertrouwen in je eigen kunnen. Kennelijk mag je ergens anders je bijdrage leveren, alleen weet je nog niet in welke vorm

2. Wees ontvankelijk voor wat gaat komen d.w.z. voor alles en iedereen die in je ruimte stapt. Laat het ontvouwen.

3. Volg de beweging. Wat goed voelt voor jou in ieder moment, zet die stap. Er is alleen maar die volgende stap. Denk niet na over stap 10. Dat levert alleen maar onrust en paniek op.


En dan tenslotte de allerbelangrijkste als extra bonus:

Samen Sterk. Zoek de verbinding op, bundel je krachten en deel met elkaar wat nuttig is voor de groep. Dat hebben wij toen gedaan met onze Cloud15. Het was een intense tijd die ontslagperiode en erna, maar wat hebben we de steun gevoeld van elkaar en de groep met een traan én vooral ook een lach. Ik zou willen afsluiten: hou elkaars handen vast, maar doe dat dan met handschoentjes aan en de gezichten gericht op de stap voor je.



  • Caroline Reineke

Dag vier van het thuis- of veldwerken. Wat we ook doen en waar we ook zijn, we dragen allemaal ons steentje bij. Zo sprak ik gister Oma W bij mij om de hoek, aan wie ik twee kledingstukken had gegeven om te verstellen. ‘Ik doe het zo graag en ook omdat dit nog precies is hoe ik kan bijdragen in deze tijd.’ Inderdaad, ieder op zijn of haar eigen manier. Voor ons allemaal om even bij stil te staan.Ieder zijn bijdrage en plek Ik hoor alleen maar verhalen hoe enerzijds creatief de thuiszitters hier vorm aangeven en anderzijds hoe de mensen in het veld dit doen. Een thuiszittende vriendin heeft zich tot juf gebombardeerd: ze geeft nu twee uur per dag aan haar twee buurkinderen huiswerkles. Zo ook vele ‘moeder’-vriendinnen zijn creatief bezig met orde en rust te brengen in het nieuwe ‘thuisklaslokaal’ met drie kinderen naast elkaar met laptops voor het online-klassen. De veldwerkers werken opeens binnen een hectische setting waar van alles geregeld moet worden. Zij dragen hun steentje bij door juist heel intensief samen te werken met de middelen die er zijn. Mijn partner heeft opeens piketdiensten en staat iedereen te woord met zorgen, vragen en dilemma’s. Het luisterend oor van en voor de organisatie. En een klant die opeens het gevoel heeft dat hij een militaire operatie aan het leiden is. En zo zijn we allemaal onze plek aan het innemen en zien we wat zich vandaar uit ontvouwt. Iets wat we misschien niet hadden verwacht of dat we konden of in ons zat. Onze plek en onze handelingen doen ertoe. Als we dit met zorg, óók voor onszelf, blijven doen dan komen we hier alleen maar sterker en meer verbonden uit.