Elke dag verwonder ik mij over de wereld om me heen. Dat heb ik altijd al gedaan vanaf toen ik kind was. Soms verwoord ik dat in een blog, zoals hier. 

Zoeken
  • Caroline Reineke

In Noorwegen is er een wijdvertakt huttensysteem. Het werkt zo: als je gaat wandelen of langlaufen van hut naar hut dan kom je veelal in een onbemande hut en betaal je je slaapplek en naar rato wat je gebruikt hebt aan blikjes eten. Alles is op voorraad, alles is op basis van vertrouwen. Onlangs stond Noorwegen op z’n kop. Iemand had de kas gestolen. Dat was in al de jaren in heel Noorwegen nog niet voorgekomen. Het feit dat de hut vlakbij Oslo was, een van de weinige grote steden, was een verzachtend argument. Het voorval deed me denken aan een simulatiespel dat we tijdens Leiderschapstrajecten speelden, het zgn XY-spel. Heel kort ging het om het volgende: iedere deelnemer had twee kaarten, een met X en een met Y. Je speelde met of ‘tegen’ een aantal anderen. Bij elke ronde besloot je of je de X of de Y kaart neerlegde. Als alle spelers X neerlegde dan kreeg iedereen 100 punten. Als iedereen X neerlegde maar één persoon Y dan kreeg de ‘Y-persoon’ 140 punten en de rest 80. Echter hoe meer mensen Y neerlegde hoe naar rato minder Y en X kregen. Misschien voel je hem al aan: als iedereen consequent de X-kaart speelt, wint iedereen voor zich én de groep als geheel de meeste punten. Echter, dit vraagt consistent vertrouwen in elkaar en niet dat één persoon toch een keer de Y-kaart legt. Dat gebeurde regelmatig in de training. Toch even voor je eigen belang gaan, de Jackpot oftewel de ‘hutten-kas’. Het effect op de samenwerking kan desastreus zijn. Ik heb gezien hoe in een groep wantrouwen, irritatie, persoonlijke verwijten de overhand nam. Soms waren er deelnemers die het spel niet konden loslaten en oprecht boos bleven op een collega uit deze training. Aan dit spel moest ik denken bij het hutten-incident’. Als we allemaal meedoen en onze X-kaart spelen dan werkt een systeem dat vertrouwen als basis heeft. Er hoeft maar één de Y-kaart te spelen dan kan dit het begin zijn van het uiteenvallen van datzelfde systeem zijn. Dan treedt eigen belang en hebzucht in, waar we genoeg voorbeelden van zien in deze wereld. Hoe fijn om in datzelfde Noorwegen het volgende bord (zie foto) te zien met, jawel, ook een kas ernaast. Wilden we deze weg gebruiken om uiteindelijk bij de parkeerplaats van de bergwandeling te komen dan werd ons vriendelijk verzocht een ticket in te vullen met onze nummerplaat, datum en tijdstip en vervolgens 50 Noorse Kronen (5 euro) in een kas te doen. Onze bijdrage was voor het noodzakelijk onderhoud van de weg. Het schoot even door ons hoofd: ‘Geen kip te bekennen die bij dit bord staat of ons op de bergparkeerplaats boven komt controleren op onze ticket, dus...’ Toch gingen de 50 NK in een envelop en in de pot en zijn we naar boven gereden over... een fantastisch onderhouden bergweg middenin de lege Noorse natuur.

  • Caroline Reineke

Een boete van 70 miljoen euro. Daar kan ik me even helemaal niets bij voorstellen. Dan moet je héél veel geld verduisterd hebben. Het gaat over een groot corruptieschandaal binnen de FIFA, waar een voormalige vice-voorzitter bij betrokken was. Wordt het niet eens tijd dat we als samenleving het gesprek aangaan met elkaar met als startvraag: wat werkt deze massale corruptie op hoog niveau in de hand?

Gaat het spel echt alleen om de knikkers of speelt er nog iets anders? De FIFA is gemaakt voor het spel en niet voor de knikkers. Alleen in de praktijk manifesteert zich iets geheel anders. Dit is niet alleen bij de FIFA, maar is ook gaande bij andere organisaties - waar het uitgangspunt van de desbetreffende organisatie overschaduwd wordt door winstbejag. Hoe groter de organisatie, hoe groter zijn maatschappelijke relevantie en die moet je waarmaken. Gelukiig hebben we toezichthouders die daar steeds kritischer op worden. En gelukkig zijn er ook steeds meer kritsiche werknemers die het bedrijf bij de les houden, zoals een jonge pizza-koerier vanwege de ‘Bloemkolen-reclame’ van de New York Pizza opmerkte ‘voor zo’n bedrijf wil ik niet meer werken.’ en ontslag nam.




  • Caroline Reineke

“Een fout is pas een fout als je hem niet herstelt”, kreeg ik vandaag te horen van een schapenboer pratend over zijn bedrijf, “...of als je er niet van leert”, zei een vriend die naast me stond als aanvulling. Soms vallen er van die goudklompjes midden in een gesprek die ik dan even vasthoud. Inderdaad ja, die twee uitzonderingen daargelaten, zijn er dus geen ‘fouten’. Je doet wat en je wordt je ergens bewust van, je leert ervan en, indien nodig, communiceert dat aan een ander. Hoe zou het zijn als we dit als uitgangspunt nemen en daarmee het woord fout niet meer in de mond nemen? Hoe klinkt dat letterlijk in het dagelijkse taalgebruik en in onze conversaties? “Ik heb vandaag weer wat geleerd van iets wat ik heb gedaan en dat pakte even anders uit. Voortaan ga ik het anders aanvliegen.’ Of ”Ik wist niet dat dit het effect zou zijn. Daar was ik me niet van bewust, anders had ik het wel anders gedaan.“ We verontschuldigen ons ook snel bij iets wat er gebeurt, wat we ‘fout hebben gedaan’. Alleen ik besef me bij het schrijven over dit onderwerp: als we het vooraf hadden geweten, dan hadden we het zo niet gedaan. Toch? Hooguit hebben we iets niet goed doordacht, niet alles en iedereen meenemend of, tja, je deed het gewoon. Dus vanaf vandaag geen sorries meer, dat heb ik fout gedaan, stom, maar oeps, weer wat geleerd en kijken wat er nodig is als volgende stap. Wat een dom schaap kan dus ook niet meer!







Caroline Reineke

team & persoonlijke coaching 

training & facilitatie


T 06 - 51 33 02 43

info@carolinereineke.nl

  • Linkedin

Heb je interesse in een vrijblijvend
gesprek, bel of mail me